Türkiye’den 1971’de Almanya’ya giden Arslan Keskin, annesine duyduğu özlemi torununun çektiği bir fotoğrafla gösterdi. Keskin’in 81 yaşındayken dile getirdiği istek, birinci kuşağın içinde taşıdığı hasretin somut bir örneği oldu.
Çorum’dan Almanya’ya uzanan yol
Keskin, 1 Nisan 1941’de Çorum’da doğdu. Ailesine daha iyi bir gelecek sağlamak amacıyla 1971’de trenle Almanya’ya gitti. Önce Münih’e yerleşti; yaklaşık altı ay sonra Münster’e taşındı. 1972’de Dortmund’a geçti.
Çalışma hayatında tünel inşaatlarında, STRABAG firmasında ve futbol sahası yapımında görev aldı. Emeği, çocuklarının ve yedi torununun hayatına yansıdı. Torunları bugün sağlık, polislik, elektrik, inşaat ve kamu hizmetleri alanlarında çalışıyor.
Keskin için gurbet, yalnızca çalışmak ve aile kurmak değil, geride kalanlara duyduğu özlemle yaşamak demekti. Bu özlemin en yoğun hali annesine yönelikti.
Torununun aktardığına göre Keskin, dört yıl önce annesinin büyük ve çerçeveli fotoğrafını eline alarak yanına geldi. Keskin, isteğini şu sözlerle ifade etti:
“Kızım, bu benim annem. Benim annemle hiç fotoğrafım olmadı. Onu çok özledim. Annemle beni yan yana bir fotoğraf çeker misin?”
Torunun çektiği fotoğraf
Torun, dedesini annesinin fotoğrafıyla aynı karede buluşturdu. Yıllardır çekilemeyen anne-oğul fotoğrafı böylece farklı bir biçimde aile albümüne girdi.
Torun, fotoğrafı bir hatıra olmanın ötesinde, gurbetin ve ayrılığın yanında bir evladın annesine duyduğu sevginin tanığı olarak değerlendiriyor.
Hatıra sergisi
Keskin’in Türkiye’den Almanya’ya getirdiği kişisel eşyalar ve fotoğrafları, anısına hazırlanan küçük bir sergide bir araya getirildi. Keskin, 19 Eylül 2026’da 85 yaşında hayatını kaybetmişti.
Keskin’in öyküsü, birinci kuşağın emeğini ve fedakârlığını anlatıyor. Annesinin fotoğrafıyla verdiği poz ise ailenin en değerli hatıraları arasında yer alıyor.
